Со години мислев дека тајната е во мерењето на сè.
Секој KPI; секој трошок; секој процент.
Сè додека не ја прочитав книгата „Мери што е важно“ од Џон Доер, барав метод за организирање на целите и најдов нешто многу поважно: цел.
Книгата ги објаснува целите и клучните резултати (OKR); начин за усогласување на напорите со резултатите. Но, она што најмногу ме погоди беше едноставната идеја: „Мерењето без цел е губење на патот со совршена табеларна пресметка“.
Оттогаш; секој пат кога ѝ помагам на компанијата да ги оптимизира трошоците или да ги прегледа процесите; застанувам пред да го отворам Excel:
👉 Дали она што ќе го мериме е навистина важно?
👉 Дали нè доближува до влијанието што сакаме да го постигнеме или само до празна цел?
Бидејќи мерењето е корисно; но само кога знаете зошто.
Дали и вие чувствувате дека понекогаш мериме премногу, а разбираме премалку?
